Zandvoort

Van maandag 16 april t/m vrijdag 20 april zijn we met Stichting Onbeperkt Vrij naar Zandvoort gegaan. Voor Neel en mij was het de 1ste vakantie samen.

Zondagavond werd Djuna al naar mijn ouders gebracht. Neel wist zich de hele nacht geen raad en was Djuna aan het zoeken. Ze kon geen rust vinden.

Maandagmorgen moest alles ingepakt worden en reden we met 2 auto’s naar Zandvoort toe. Alles uitladen, honden uitlaten en direct boodschappen doen, want nog geen 2 uur later kwamen de laatste mensen aan en moesten we met 12 mensen avondeten. ‘s Avonds bowlen, waarbij Neel de show stal door perfect te luisteren/werken, maar ook door aandacht te vragen omdat ze toch zooooo lief was.

Dinsdag ging een groepje langs het strand wandelen. Helaas kan je met de elro het strand niet op, dus hebben ze Neel meegenomen aan een lange lijn. Eerst heb ik haar zelf nog los gelaten op het strand, omdat ik toch zelf eerst wou zien hoe ze zou reageren. Uiteindelijk kon ze dan mee met de groep aan de lijn. Ze vond het strand geweldig. Veel kuilen graven en doodmoe kwam ze terug in het huisje. Veel tijd om uit te rusten had ze niet, want we gingen het centrum van Zandvoort in.

Woensdag gingen we Amsterdam in. Voor Neel en mij samen de 1ste keer met de trein. Ging goed. Natuurlijk is Neel apart al vaker met de trein geweest en ik apart ook. Maar het is toch altijd even kijken of een eerste keer samen ook goed gaat. Ook Amsterdam zelf vond ze prachtig en heeft ze enkele keren los kunnen zijn. Ook trams ofzo vond ze geen probleem, terwijl ik constant aan het zoeken was waar ik kon oversteken voordat er een tram aan kwam. Voor Neel was Amsterdam minder vermoeiend dan voor mij. Misschien omdat zij in Den Haag is opgegroeid en ik in Zuid-Limburg?

Donderdag hadden we rustdag en hebben we ook lekker rustig aan gedaan. We zijn nog even naar het strand geweest waar ze lekker kon spelen/rennen. Ook zijn we gaan uiteten in een australisch restaurant. Rustig lag ze onder de tafel en als beloning heeft ze aan het einde zelfs een meelworm gekregen en stukjes krokodil/struisvogel/kangaroe. Die meelworm vond ze maar niks. De rest vond ze heerlijk aan haar kop te zien.

Vrijdag was het inpakken en veel drukte. Toch bleef ze los rustig in de buurt van mij (dat was maandag wel anders) en ging alles goed. En vrijdagmiddag, toen we thuis aankwamen, werd Djuna meteen thuis gebracht. Eerst deden Neel en Djuna elkaar begroeten en toen kwam ik. Ik vind het niet erg en vind het fijn dat die 2 samen zo’n goede maatjes zijn!

Het was een heerlijke vakantie met een leuke groep. Voor Neel was het ook even wennen. Want er was veel drukte in de huisjes, ik was overal en nergens als voorzitter zijnde en ze ging het strand op zonder mij. Toch ging het perfect! Hopelijk volgen er nog veel vakanties van ons samen. Hopelijk met Djuna erbij!

Opname en overdracht

Onverwachts hoorde ik 7 maart dat ik voor 1 nachtje werd opgenomen in het ziekenhuis. Ik moest me donderdag 8 maart om 11.30 uur melden op de afdeling interne. Neeltje mocht niet mee. Na ja, het was maar voor 1 nachtje en mijn ouders hadden vrij gepakt. Mam ging met mij mee, mijn vader zorgde voor Djuna en Neeltje. En bovendien zou ik vrijdags alweer thuis zijn!

Helaas liep het allemaal heel anders. 1 Nachtje werden 2 weken met direct een operatie achteraan. Neeltje kon bij mijn ouders thuis haar draai en haar rust niet vinden. Djuna wel, maar Djuna is dan ook opgevoed bij mijn ouders thuis, omdat ik toen nog thuis woonde. Gelukkig dat de meiden samen waren, want zo konden ze samen doen. Maar ik heb ze verschrikkelijk gemist!

Toen ik weer thuis kwam, heb ik eerst nog dagen op bed moeten liggen en is de verzorging/uitlaten geheel door anderen gedaan. Sinds dinsdag/woensdag kan ik ze weer een beetje zelf uitlaten. Voor Neeltje was dit dus echt een beproeving. Ze werd weggehaald uit de voor haar zo vertrouwde omgeving en was nog nooit bij mijn ouders zonder mij geweest. Maar er was geen keus en mijn ouders (vooral mijn vader, omdat mijn moeder veel bij mij was) hebben hun best gedaan. Ze kregen lange wandelingen door het veld, zoals ik altijd doe. Ze kregen hun eten, zoals ik altijd doe. Eigenlijk alles werd op mijn manier gedaan. Alleen ik was er niet. Zodra ik thuis was, kon Neeltje schijnbaar haar rust weer vinden. En de momenten dat ze op bezoek kwam in het ziekenhuis, maar dat herinner ik me niet meer zo.

En toen kwam de overdracht eraan. Woensdag 28 maart. Ik was net een paar dagen een beetje op en kon nog niet geheel recht in de rolstoel zitten. Besloten dat ik toch wou gaan. Liggend in de rolstoel hebben mam, pap, Neeltje en ik de trip naar Herpen gemaakt. Om daar een beetje meer zittend/liggend/hangend bij de overdracht te zijn. En wat ben ik blij dat ik het gedaan heb!

Neeltje herkende haar gastgezin, Paul, Pauline en Anneloes. Helaas waren Maarten en Pepijn er niet bij. Ook herkende ze haar moeder Maddy en haar zus Noralie.

 Dit is dus Neeltjes moeder, Maddy.

En dit is Noralie, het zusje van Neeltje.

Je zou niet zeggen dat Maddy haar moeder of Noralie haar zusje is. Maddy en Noralie lijken ook veel meer op een labradoodle dan Neeltje. Het was ook erg leuk om Noralie+baasje Anne en het fokgastgezin met Maddy te ontmoeten! En ook om te zien dat Maddy, Noralie en Neeltje de hele tijd naar elkaar toetrokken.

En natuurlijk was het vooral leuk om het gastgezin van Neeltje te ontmoeten, want via internet hadden we wel contact, maar dat is toch heel anders. En eigenlijk is 2,5 uur dan gewoon te snel om. Neeltje was ook erg moe in de auto van alle indrukken. En zij niet alleen! Heb ook van het gastgezin wat puppyspeeltjes/botten en een boekje van hun weblog gekregen. Zo ontzettend leuk! Ik had voor hun een boek laten drukken met de foto’s vanaf oktober van Neeltje.

Ik ben blij dat ik naar de overdracht ben gegaan. Je maakt het toch maar 1 keer mee. Het was echt heel speciaal en mooi. En voor Neeltje alleen maar herkenning! Al toen we Herpen in kwamen rijden. Alsof ze het wist… En misschien wist ze het ook wel!

Wil je over Neeltje lezen bij het fokgastgezin, klik hier (zie vanaf 2009).
Wil je over Neeltje lezen bij het gastgezin, klik hier.

Reddingshond!

Vanmorgen liep ik met Neel door het ziekenhuis. Opeens hoor ik van achter roepen ‘Kijk mama! Een reddingshond!’. Er viel een stilte bij de moeder. ‘Nee, dat is een hulphond. Die helpt die mevrouw met allemaal dingetjes, zoals de jas uitdoen. Maar eigenlijk kan je wel zeggen dat het een reddingshond is’. Stilletjes, en met een glimlach op mijn gezicht, liep ik verder naar mijn afspraak. Onderweg denkend dat een hulphond inderdaad een reddingshond is.

Voor de rest weinig meegemaakt. Ja, ik heb aardig wat gesprekken en onderzoeken in het ziekenhuis op dit moment. En het vervelendste vind ik nog wel het lange wachten, omdat een ziekenhuis schijnbaar niet echt op tijd kan werken. En dan is er altijd wel iemand die benieuwd is naar Neel. Of als ik mijn jas laat uitdoen, dat mensen met open mond kijken (ik ben dan altijd weer even verbaasd, want het gaat zo automatisch, ik hoef het commando niet eens meer te zeggen). Uiteindelijk resulteert dit dan ook weer in een gesprekje over wat een hulphond is, hoe je gastgezin wordt, of hulphonden ook mogen spelen etc. En diegene die niet meepraten, zie je wel meeluisteren! .

We zijn nog naar de carnavalsoptocht gaan kijken. Neel vond het super leuk en had meer aandacht voor mij dan voor alles om haar heen! Behalve als er snoep gegooid werd ;)
Vandaag is Frank voor de 13e keer geweest en we zijn al bijna toe aan de afronding. Het gaat snel. 12 Oktober is Neel bij ons komen wonen, dus ze is alweer 4,5 maand bij ons. En nog steeds sta ik soms versteld van haar.
Groetjes Chantal

Winter

Hehe, eindelijk is de winter dan gekomen. Voor Djuna en Neel net zo heerlijk als op het strand ravotten. We maken dan ook lekkere wandelingen. Ik dik aangekleed en kou lijdend ;) , de meiden rennend en genietend door de sneeuw. En dat levert leuke plaatjes op!
Vandaag is Frank van Hulphond Nederland weer geweest. De 12e keer om precies te zijn. We zijn begonnen met de laser en hopelijk gaat mij dat heel veel energie schelen. Neel vindt het in ieder geval al super leuk! Ook hebben we alles nagelopen en zijn we tot de conclusie gekomen dat het gewoon goed gaat.

 

Wat we wel nog gaan oefenen de komende maand is alles perfectioneren, werken met de laser en dat Neel mijn flesjes drinken uit de ijskast gaat halen (ijskast open en dichtdoen kan ze al, maar nu iets eruit pakken). Het enigste wat ik Neel dan nog wil leren is om mijn dekbed op/af doen en een rietje open maken. En misschien in de toekomst natuurlijk nog wat dingen.


Wat ze op dit moment kan is:
-deuren open/dicht maken
-lades open/dicht maken (en daar iets uit pakken indien nodig)
-licht aan/uit -dingen apporteren (post, telefoon, pen etc.)
-prullenbak open/dicht doen -ijskast open/dicht doen (en dan binnenkort daar iets uit halen)
-mij omrollen in bed (maar dit is even geparkeerd)
-liftknoppen bedienen
-jas uitdoen
-sjaal af, muts af, wanten uit
-sokken uittrekken
-trui uit etc.
-plaid los maken
-baliewerk (beurs van mij aanpakken en aan de kassa afgeven en andersom)

En dan zal ik nu heus nog wat dingen vergeten.

 

Neel is gewoon een kanjer.

Gastgezin

Soms heb je moeilijke momenten in je leven. Helaas in 2012 niet goed voor ons begonnen en dat is eigenlijk zo doorgegaan. De 2e week van januari kreeg ik een medicatievergiftiging. Hup naar het ziekenhuis, zonder Neel, want ik wist niet wat er ging  gebeuren (maar goed ook want ik heb 7 uur op de seh gelegen). Ik ging de deur uit en de meiden wouden mee, maar dat kon niet. Ze hadden het er duidelijk moeilijk mee. Mijn vader liet Neel en Djuna uit terwijl ik met mijn moeder in het ziekenhuis was. Toen ik thuis kwam werd ik natuurlijk als een gek begroet door beiden. De hele nacht hebben ze bij me gelegen. Djuna sprong zelfs op het bed en wou er niet meer af. Och, voor een keertje heb ik het maar zo gelaten. Maar daar bleef het niet bij.

2 Hele weken hebben ze me geen seconde uit het oog verloren. Nog nooit luisterden en gehoorzaamden ze zo goed. Ondanks dat de huisarts veel langs kwam, er vreemden mensen over de vloer kwamen (verpleging 4 keer per dag, dietiste voor bijvoeding etc.) en ik minder lang uitkon met ze, omdat ik veel sliep en constant wegzakte. Ze pasten zich perfect aan. Normaal wordt vooral Neel wel eens lastig als ze te weinig uit komt (lees minder dan 10 km per dag loopt). Nu vond ze het allemaal goed. Alsof ze het beiden aanvoelen.

Ik ben qua spierkracht achteruit gegaan. Een koelkast opentrekken ging eerst nog wel met wel wat moeite. Nu niet meer. Praten is lastig en onverstaanbaar voor mensen die zich er niet de moeite voor nemen. Maar Neel doet alles super goed oppakken. De toeter van de rolstoel is het teken dat ze naar me toe moet komen. Het brokje krijgt ze niet meer zo snel als eerder. Haar taken doet ze uitvoeren, met soms een half woord.

Des te meer besef ik me hoe gelukkig ik ben met Neel (en Djuna). Ook al heb ik nu veel zorg nodig (over de 40 uur per week op dit moment), dankzij Neel heb ik nog een beetje het gevoel zelfstandig te kunnen leven. Heb ik nog wat uren per dag mijn privacy om alleen te kunnen zijn. En dat is zo’n moment dat je ook blij bent dat er zoveel gastgezinnen zich inzetten om zo’n hummeltje in huis te nemen en te trainen tot een hulphond! Uit ervaring met Djuna weet ik hoeveel werk dat is (Djuna is opgeleid tot hulphond door mijzelf, dankzij een pilot van Hulphond Nederland). Dus via deze weg wil ik alle gastgezinnen, en vooral het gastgezin van Neel (Pauline), bedanken voor alles. Want dankzij Neel heb ik nog een leven!

Goed nieuwjaar?

We hebben oudjaaravond heel gezellig gevierd. Met 12 mensen en 3 honden. Om middernacht was het natuurlijk tijd voor vuurwerk. Mijn vader, broertje, schoonbroer, peetoom en mijn neefje staken vuurwerk af, zoals eigenlijk elk jaar. En de rest van de groep stond op de oprit. Neel en ik ook. Wel stond ik wat verder weg, omdat Neel het vuurwerk erg leuk vond. Het was haar 1ste jaarwisseling bij mij. Djuna is er bang voor en was dus binnen.

Het is ongeveer 00.10 uur. We hebben geproost met champagne en mijn zusje en ik zitten te kletsen. Uit het niets ontplofte er iets. Iedereen dook naar beneden of rende weg. De auto en het raam werden geraakt. En voor dat we het in de gaten hadden was er vuurwerk bij mijn zusje, Neel en ik. Het ontplofte bij mijn rechtervoet en bij Neel haar buik/kop. Gelukkig reageerde mijn zusje heel direct, maakte Neel los en bracht haar naar binnen, waar Neel direct met natte doeken gekoeld werd. Ondertussen zorgde ik ook dat ik binnen kwam en bleek mijn pantoffel zwart van de onderkant te zijn en mijn fleecedeken weggesmeuld aan de onderkant. Mijn voet was licht verbrand. Dus Neel en ik hadden zaten beiden in natte doeken om te koelen.

Neel heeft de hele avond heel duf gelegen. Ik vertrouwde het allemaal niet zo en natuurlijk was er ook een enorme schrik die ik had. Dus zijn Neel en Djuna met de auto naar huis gebracht, terwijl ik wandelend ging. Neel wou niks meer met me te maken hebben. Terwijl Neel sliep, ben ik de hele nacht wakker gebleven. Om het kwartier riep ik haar wakker, omdat ik zeker wou weten of het wel goed ging. ‘s Morgens heeft Neel gedronken en gegeten. Een teken dat het toch oké ging. Toen we naar buiten gingen twijfelde Neel. Djuna was al buiten, maar Neel kreeg ik niet zover. Ik gaf Djuna het commando “spelen” en ging een beetje gek doen. Het hielp en Neel ging mee naar buiten. s’Middags zijn we nog naar mijn ouders gegaan (waar het gebeurd was) en toen we weg gingen was het geen angstige plek meer voor Neel. Lang leve Djuna, opgewekt doen en veel beloningsbrokjes ;)

Alles gaat weer goed. Bij mij zit de schrik er nog heel erg in. Altijd ben je voorzichtig. Ik nam Neel mee naar buiten, omdat ze het vuurwerk geweldig vond. We stonden afgelegen, hadden meer dan genoeg afstand van het vuurwerk en toch gebeurd dit.

Toch wil ik iedereen een goed nieuwjaar wensen. Voor ons begon het wat minder leuk, maar dat zullen we in 2012 zeker goedmaken!

Een terugblik op 2011

Het is een welbewogen jaar geweest.
Djuna werd begin dit jaar ernstig ziek. Ze wou al een tijdje wat minder werken. Ik dacht dat ze gewoon geen zin had. Begin dit jaar bleek dat ze opeens hd had (opeens, omdat 2 jaar eerder op foto’s wel c-heupen geconstateerd was, maar daar zou ze gewoon mee kunnen werken en oud mee kunnen worden). Ook bleek ze 5 vernauwingen in haar rug te hebben. Het was een klap, want Djuna was toen pas 4,5 jaar oud. Ik was “gastgezin” geweest van Djuna. Samen met haar heb ik meegedaan met een pilot van Hulphond Nederland en Djuna werkte gewoon goed voor mij. Het werden in het voorjaar zware maanden, want ik moest haar laten inslapen. De hd die ze had was niet meer operabel, ook ivm de vernauwingen. Ik werd op de wachtlijst gezet voor een nieuwe hulphond (nadat de ziektekostenverzekeraar eerst heel moeilijk deed) en beetje bij beetje nam ik afscheid van Djuna. De datum werd in mei gezet en ik was de crematie etc. aan het regelen.
Djuna is er nog steeds en dat is een klein wondertje. Werken kan ze niet meer, maar ze heeft nog veel plezier in haar leven. Wel op haar manier met pijnstillers, een zout uit zwitserland voor de ontstekingen en speciaal voer. Ik moet niet denken dat ik dagelijks een dik uur met haar kan wandelen. Maar zo om de dag of 2 dagen gaat dat wel. Ik voel aan haar rug en als die warm is, weet ik dat ik niet te ver moet gaan. Als ik haar roep en ze staat niet op, dan heeft ze haar rust nodig. En als Neel iets te lang over haar taken doet, zucht ze eens en pakt zij de post op. Zo hebben we samen een manier gevonden waarbij Djuna nog steeds geniet van het leven.
Neel is in oktober bij ons komen wonen en werkt al goed. Ze leert nog steeds nieuwe dingen. En ik ook over Neel. Djuna en Neel zijn haast elkaars tegenpolen en dat is leuk om te ontdekken. Ik noem Djuna en Neel altijd de 2 musketiers. Samen trekken ze erop uit als we aan het wandelen zijn. Zij aan zij rennen ze, spelen ze, maken ze plezier. Soms liggen ze samen in de mand als vrienden bij elkaar.
Neel is een maatje voor me. Ze staat naast mijn bed als ik een nachtmerrie heb. Als ik niet goed in mijn vel zit laat ze me niet alleen en volgt me op de voet. Tijdens lastige gesprekken in het ziekenhuis is ze mijn houvast. Sociaal gezien maken mensen veel eerder een praatje met me. Veel mensen kennen me nog van Djuna, maar nog steeds krijg ik nieuwe gesprekken door Neel. En zo kunnen we even doorgaan.
Maar buiten het stukje maatje zijn, is Neel zoveel meer voor me. Dankzij haar (en vroeger dankzij Djuna) heb ik mijn zelfstandigheid weer terug. Zo’n 9 maanden heb ik zonder hulphond gezeten. Het afhankelijk zijn vond ik vreselijk, ondanks dat mensen het met de goede bedoelingen bedoelen, ik was afhankelijk. Maar steeds meer neemt Neel het stukje adl-zorg over. Helaas kan ze nog niet met een tillift overweg, anders was het helemaal fantastisch ;) Zorg zal ik altijd nodig hebben. Maar dankzij Neel hoef ik niet in een woonvorm te wonen of een verpleegtehuis. Ik kan zelfstandig wonen met behulp van Neel en mijn pgb’ers. Ik kan mijn vrijwilligerswerk als voorzitter voor Stichting Onbeperkt Vrij voortzetten. Ik kan mijn werk in de cliëntenraad blijven doen. Ik kan naar congressen en netwerkdagen toe. De 1ste week van januari heb ik 3 nieuwjaarsborrels op het programma staan. Dankzij Neel kan ik hier zelfstandig naartoe. Ik kan zelfstandig vrienden die verder weg wonen bezoeken met de trein. Er hoeft niemand meer mee om me te helpen tijdens mijn reis. Ik kan zelfstandig de stad in om boodschappen te doen. Ik heb mijn leven weer een stuk meer in eigen hand dankzij Neel.
Neel is dan wel een hulpmiddel, maar nog zoveel meer!
Een fijne jaarwisseling voor iedereen.
Chantal

Update

Bijna 4 weken niet geschreven. Gelukkig houdt dat in dat we het gewoon heel druk hebben gehad en dat er genoeg getraind is geworden.

Ik ben zelf jarig geweest en dus kwamen er veel mensen (en honden) op bezoek. Neel hield zich rustig in haar mand, kwam soms eens kijken, maar sliep vooral en vond alles wel goed.

Ook hebben we veel congressen, netwerkdagen en verplichte etentjes gehad. Alles ging zonder problemen. Eigenlijk had ik ook niet veel anders verwacht. Tijdens een galadiner wat we met de stichting hadden (van 12.00 tot 20.00 uur) hield Neel zich rustig in de keuken. Ze weet haar plek en gaat lekker slapen. In het ziekenhuis trekt ze mijn jas zonder problemen uit. In het revalidatiecentrum viel laatst mijn pen en studieklapper. Direct wou iedereen me helpen. Maar Neel pakte alles rustig op en gaf het aan me. Tijdens een workshop “financieel recht voor stichtingen en verenigingen” hadden mensen niet eens in de gaten dat Neel er was. Pas toen we gingen zag je de verbaasde gezichten. Ze werkt binnenhuis goed. En we maken samen veel mee. Kortom, het gaat goed.

Met kerstmis zijn we lekker op het drielandenpunt gaan wandelen. Een wandeling van 3 uur (met een half uur pauze). Djuna en Neel hebben zich enorm geamuseerd. Het was ook heel fijn om te zien dat Djuna nog mee kon wandelen, want eigenlijk zou dat niet meer kunnen. Oké, ze heeft dik 24 uur voor pampus gelegen, maar dat was het waard.

Bij deze willen we iedereen een heel fijn uiteinde wensen en de beste wensen voor 2012!

 

 

 

Veldhuis en Kemper

We zijn weer een nieuwe ervaring rijker. Vandaag zijn Neel en ik naar Veldhuis en Kemper geweest in de Stadsschouwburg in Sittard. Gewapend met een lekker bot (wel gezorgd dat het een zacht bot was, anders zou het zoveel herrie maken) zijn we eerst met ons groepje wat lekkers gaan drinken. Daarna moesten we door de drukte op zoek naar de rolstoelplaatsen. Gelukkig waren die plaatsen gauw gevonden en hadden we alle 8, inclusief Neel, een plekje gevonden. Neel lag naast het gangpad en al die voorbij komende mensen waren toch wel erg interessant. Tijdens de show ging het geweldig. Neel had haar plekje gevonden en had natuurlijk haar heerlijke bot. Bij elk applaus ging ze staan, maar vond daarna ook weer snel haar rust. Dus deze avond is heel geslaagd! Helaas zijn de foto’s allemaal mislukt. Zelfs de foto met Veldhuis en Kemper erop. Op naar volgende voorstellingen. En een volgende keer kunnen we het ook wel met ons 2en af…

Schapen

 

 

 

 

 

 

Afgelopen maandag gingen we met ons gezin en Neel naar de kerstgrotten in Valkenburg. Neel vond alles erg interessant. De waterput met muntjes begreep ze niet helemaal. Keer op keer schrok ze van de druppel die in de waterput viel. Maar interessant bleef het!

 Al die rare lichtjes op de grond en alle grote standbeelden waren ook erg interessant. Maar er gebeurde ook iets wat ik helemaal niet had verwacht. Er stonden 2 schapen en Neel was bang ervoor. Ik kwam niet langs de schapen met Neel en mijn ouders hebben moeten helpen. We maakten er even een training van toen we terug liepen door er nogmaals langs te gaan, nu op grotere afstand. Maar ze bleef de schapen eng vinden. Ik heb het even gelaten en ga op zoek naar een plek waar schapen staan, zodat we kunnen trainen. Na afloop zijn we nog iets gaan drinken en bleef Neel rustig liggen.
Alles bij elkaar was het super leuk!
 
 
 
Vandaag (25 nov) kwam Frank van Hulphond Nederland weer langs. Eerst hebben we wat dingen besproken over de binnentaken van Neel. Daarna zijn we naar buiten gegaan. Eerst naar de kinderboerderij, waar schapen waren! Maar niet alleen schapen, maar ook geiten, kippen, varkens en alle andere kinderboerderij-dieren. Eerst was Neel erg op haar hoede. Maar hoe langer we rustig langsreden en eens gingen zitten, hoe beter Neel hiermee overweg kon. Dus de komende weken gaan we tripjes naar de kinderboerderij maken! 
 
Daarna zijn we naar de Jumbo gegaan om te trainen. Neel vindt snuffelen een super leuke hobby, maar dat is natuurlijk niet altijd wenselijk. Dus daar gaan we even goed op trainen.

« Oudere berichten
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.